ไม่อยากเป็นคนอารมณ์อ่อนไหว
ที่ไปรักใครง่ายดายเหลือเกิน
ที่ไปรักเธอไม่ทันจะรู้ตัว

ส่วนหนึ่งในใจของฉันก็กลัว
บอกกับหัวใจตัวเองทุกที
บอกมันทุกวันให้มันหยุดรักเธอ

*รักแล้วก็ช้ำเปล่าๆ ฉันรู้และพอเข้าใจ
เตือนตัวเองเอาไว้ห้ามตัวเองเอาไว้ ไม่ให้แสดงออกมา

**อยู่ใกล้กันยิ่งหวั่นไหว ห้ามใจตัวเองไม่ได้เลย
สั่งหัวใจให้เมินเฉย ไม่รู้ต้องทำยังไง
ใกล้เธอทำไมทุกครั้งในมันสั่นๆ
จิตใจของฉันนั้นวุ่นวาย
ตัวของฉันควบคุมไม่ได้ เมื่อสุดท้าย หัวใจมันรักเธอ

ไม่ว่าจะพยายามแต่ไหน
แต่ก็ไม่ลืมเธอไปสักที
ตราบใดที่ฉันยังคงต้องหายใจ

จะหลอกตัวเองได้นานแค่ไหน
ว่าตัวฉันไม่มีใจให้เธอ
ว่าตัวฉันไม่เป็นไรไม่เสียใจ

          *,**,**

ความห่างไกลหรอ....???...

ถ้าถาม...ฉันว่าเคยรู้สึกเจ็บปวด กับมันมั้ย?
ก็คงมีบ้าง...แต่ก็ไม่บ่อยหรอกนะ
...คงเป็นความเคยชิน...
  ชินที่ฉันมักจะได้สัมผัส กับอารมณ์นี้
...อารมณ์ที่ต้องอยุ่ห่างไกลคนที่รักมาโดยตลอด...

ถามว่า...เหงามั้ยหรอ?

บ่อยครั้งนะที่เคยเหงา...เหงาที่ไม่มีคนเดินเคียงข้าง
เหงาที่ต้องเดินเพียงลำพังบ่อย ๆ

แต่เดี๋ยวนี้ ความรู้สึกนั้นมันเริ่มจะจางหายไปจากใจฉันแล้ว

ถามว่า...สิ่งที่มาแทนที่ความรุ้สึกแย่ ๆ  แบบนั้นคืออะไรหรอ?

ก็จะอะไรล่ะ...ถ้าไม่ใช่ ใจ ของคนที่ฉันรัก
"ใจ"  ของคนที่เราห่วงใยยามห่างไกล 
ที่พวกเค้าได้ฝากให้ฉันดูแลให้ดีที่สุดงัยล่ะ

ทุกวันนี้ ฉันไม่เคยเหงา..

ถามว่า...เพราะอะไรอีกน่ะหรือ?

ก็เวลาที่เหลือทั้งหมดของฉันต้องเก็บไว้ดูแลหัวใจ
...ให้แข็งแรง อยู่เสมองัยล่ะ!!

จำไว้ว่า...ฉันไม่ได้จากเธอไปไหนหรอก  ยามเราไกลกัน

ฉันได้แอบกระซิบฝากหัวใจดวงน้อย ๆ  ของฉัน
ให้เธอช่วยรักษาเหมือนกัน.